آی آدمها

چند سال اخیر بسیار از دست آدم های دور و برم ، آدم های دور و نزدیک سختی کشیده ام

آدم هایی که در لحظه فقط به مصالح خودشان فکر کردند

کسانی که زندگی مرا تا ورطه نابودی کشاندند

کسانی که درست درلحظه ای که به گرفتن دستشان نیاز داشتم دست پس کشیدند

و کسانی که

و همیشه با خودم فکر کردم

چرا

چرا

چرا آدم ها عادت ندارند به داشته های خود متکی باشند

چرا همه یکجوری درحال دریوزگی از زندگی و خوشبختی دیگرانند

چرا آدم ها در این مملکت احمقانه نمیتوانند سردر گریبان خود فروبرند و به داخل زندگی دیگران سرک نکشند

سابق بر این همیشه به همه اعتماد داشتم

تلاشم بر این بود که روی مهربان و صادق آدمها رو ببینم

اما بارها توسط آدمهایی که آنها را صادقانه به زندگی خودم راه دادم

خیلی وقت ها بیش از اطرافیانشان به یادشان بوده ام

و صمیمانه دوستشان داشته ام

به طرز احمقانه ای دور زده شده ام

الان

حتی گاهی سایه آدم ها ترسناک است

باید زمان بسیار سپری کنم

و هر آدمی را که به داخل خلوتم راه میدهم بارها و بارها و بارها از بوته آزمایش های متعددم بگذرانم تا بتوانم

لختی و لحظه ای احساس کنم که واقعا دوست است

که قصد آزردنم را ندارد

که به دریوزگی سر در خلوتم نکرده

و...

گاهی از این محک زدن ها خسته میشوم

گاهی دلتنگ زمانی میشوم که در کودکی یا ساده لوحی ام غرق بودم و همه راست میگفتند

گاهی به نزدیک ترین دوستان و آشنایانم نگاه میکنم

و میدانم که باید کلاهم را دودستی بچسبم

در روگار نه چندان دوری که خسته و زخم خورده از زخم گدایان محبت بودم بسیار از کسانی که دوستشان داشتم و احوالپرسشان بودم ، حتی حالم را نپرسیدند و حالا گاه می شنوم که گلایه از بی محبتی ام میکنند

بازی زمانه بازی احمقانه ای است

خیالی نیست

اهل تملق نیستم

اما میدانم

امسال عید که بیاید

بازهم گوشی تلفن را خواهم برداشت

عیدشان را تبریک خواهم گفت

و آنان نیز در ردای بزرگسالان و دوستداران من

آیه ای از قرآن برایم خواهند خواند درباب احترام به بزرگترها

این حکایت آدم های فرهیخته است درباب آن نوجوان تازه پشت لب سبز شده ای که ناشیانه برای رسیدن به ثانیه های عیاشی دورزدن بزرگترهایش را تمرین می کند چه می توان گفت

خسته ام

ازآدم های فرصت طلب که مرا به شدت از بیرحمی ونا مردیشان می ترسانند

از بزرگترهایی که همیشه و درهمه حال حق دارند

و از کوچکترهایی که با لبخند سعی میکنند درحالیکه خرم میکنند ، از من پلی برای رسیدن به خواسته هایشان بسازند

و در این فکرم که واقعا نمیتوان بی دغدغه زندگی کرد

فیلم خوب دید

موزیک خوب شنید

شعر خوب خواند

و از کسی متوقع نبود

دریوزگی نکرد

و بدون اینکه کمر کسی را خم کرد

زندگی کرد

واقعا نمیشود؟؟؟؟

مزیت مهم بودن

فکر کنید مثل من آدم مهمی باشید و یک دوجین وبلاگ و یاهو میل و جی میل و هات میل و میل شخصی و ... داشته باشید و تازه عضو ده ها و یا شاید هم صدها سایت باشید که برای دسترسی به اطلاعاتشون باید لاگین کرده باشید و تازه اینقدر هم به خودتون اطمینان دارید که هیچکدوم از نام ورود و کلمه ورود و ... را هیچ جا یادداشت نکرده باشین

نتیجه: بعد از صدسال میاین که وبلاگتون رو آپ کنین هرچی کلمه ورود بلدین میزینن اشتباه از آب در میاد تازه آخرش میفهمین ای بابا نام ورودیم که این نبود

نتیجه دوم: میاین همین چند کلمه چرت و پرت رو می نویسین میرین سراغ پروژه احمقانه ای که تا فردا باید تحویل بدین

همین

لذت سطحی بودن

بویت را حس میکنم

از لابلای سطورت

و ظرافت کلامت را

دستانت را در لای موهای نه چندان بلندم میکشی

لحظه ای در خود فرومیروم به افسوس موهایی که کوتاه کرده ام و الان آنقدر نیستند که ثانیه های بودن دست هایت را در لابلای تاروپودش بیشتر کنند

اما تو در لابلای موهای کوتاهم مکث میکنی

و من میفهمم که این مکث در پی افسوس من است

و چانه ام را به صورت خود نزدیک میکنی

آنقدر که نفس گرمت از میان دهانت صورت سنگیم را گرم میکند

دلم هری پایین ریخته

و ناخودآگاه لبانم ، لبانت را جستجو میکند

و تو هوشیارانه خود را عقب میکشی

ومن تلاش میکنم خواهش را از نگاهم بدزدم

سیگاری روشن میکنی

برای آلوده کردن هوا به زعم خودت و یا برای اینکه ژست مردانه ات کامل تر شود

و نگاهم میکنی

سنگین

نگاهم را میدزدم

و به دوردست خیره میشوم

برف میبارد

و من از گرما خیسم

به برف نگاه میکنم و به نگاه های گذرای آدمیان

و به اینکه کی

همه این حس ها به یک عادت تلخ روزانه تبدیل میشود

یک عادت تلخ تلخ روزانه

waking life هنرانه: کانون فیلم 1

جلسه اول کانون فیلم ما با خوبی و خوشی برگزار شد

ساعت 5 بعدازظهر یک 5 شنبه دل انگیز

فیلم نمایش داده شده

waking life

فیلم پر بود از دیالوگ

و به این جهت بنظرم از مدیوم سینماییش دور شده بود

اما تکنیک فیلم بسیار جذاب بود

درحقیقت از تکنیک روتوسکوپی استفاده شده بود

در این تکنیک فیلمبرداری با شخصیت های اصلی انجام شده و سپس طی مراحلی فیلم را به انیمیشن تبدیل میکنند

برای طی کردن این پروسه سخت و وقت گیر اصولا بهتر است کارگردان دلیل قانع کننده ای داشته باشد که بنظرم کارگردان این فیلم داشت

برای نمونه می توان به صحنه های پرواز شخصیت اصلی فیلم اشاره کرد، که با این تکنیک بسیار خوب از آب درآمده بود

و یا صحنه هایی که برخی ازشخصیت ها از میمیک های خاصی برای القای مفاهیم حرف خود استفاده میکنند و با این تکنیک

سازگار بود

فیلم خیلی اگزیستانسیالیستی بود و پیرامون مباحث وجود و عدم وجود و قدرت اراده و ... صحبت می کرد و گاه گاهی با برخی دیالوگ ها تو را به چالش می کشاند

صحنه های فراواقعی مثل پرواز و میمیک های عجیب و سرعت و احساس وهم و خیالی که با این تکنیک امکان پذیر بود، اگر از  روش روتوسکوپی استفاده نمیشد یا اصلا کارگردان باید از این ایده ها (که اتفاقا خیلی هم به فیلم کمک کرده بود) صرف نظر میکرد یا فیلمی از آب در می آمد شبیه فیلم های تخیلی که چندان با مضمون این فیلم سازگار نبود

اصولا به خاطر دیالوگ های فیلم باید چند باری فیلم را دید

   آشنا بود تا از فیلم لذت بیشتری بردbefore sunset, before sunrise     باید با این کارگردان که از او فیلم های درخشان

بنظرم برای شروع کانون انتخاب مناسبی بود

بعد از نمایش فیلم و صرف چای و شیرینی تا ساعت 9 درباره فیلم حرف زده شد.

سی و چندسالگی

چند روز است که سی و چند ساله شده ام

و این سی و چندسالگی خیلی غریب است

نمیدانی هنوز جوانی یا میانسال یا شاید هم آخرین روزهای عمرت باشد

مینشینی و نگاه میکنی به اینکه هنوز کلی کارنکرده داری و دانه دانه کارها را از جلوی چشمانت عبورمیدهی

کتابهای نخوانده ات را ردیف میکنی و فیلمهای ندیده ات را پشت سرهم میگذاری و دیدنی های ندیده و شغل نداشته و آینده مبهم و اینکه هنوز دراین میل مبهم هوس بچه داشتن یا نداشتن سرگردانی و به والدینت فکر میکنی و اینکه باید استقلالت را بالاخره یک روزی از چنگالشان در بیاوری و بعد به یادت میفتد که چقدر پیر و رنجورشده اند و دل نازک

به همسرت نگاه میکنی و فکر میکنی چندبار تورا رنجانده و کدام بار در دلت طوفان خون به پا کرده و تو پس تو چرا کوله پشتی ات را نمیاندازی و نمی روی تا گم شوی و بعد دوباره راهت را پیدا کنی

نکند باید شغلت را عوض کنی و چرا هنوز هزاران چیز است که نمیدانی و از فلانی و فلانی و فلانی همچنان عقبی و از فردا سخت شروع خواهی کرد

و این آخرین روزهایی است که هدر میدهی و خسته ای از اینکه الان یکسال است ایتالیایی میخوانی و هنوز که هنوز است نمیتوانی حتی یک کلمه بدون غلط با آنتلا زن ایتالیایی معلمت حرف بزنی و پی میبری که چقدر بی استعداد و خرفت و کودنی و اصلا نمیدانی برای چه زنده مانده ای به سر تا ته وبلاگت نگاه میکنی و میفهمی که حتی برای نوشتن وبلاگت هم دچار سردرگمی و فلاکتی و .... پس با عصبانیت به خودت و وبلاگت و همه جهان ناسزا میگویی و ... و میروی تا ساعاتی خودرا با هدایای تولدت سرگرم کنی

تنبلي

گاهي به محتواي وبلاگم نگاه ميكنم كه از هر دري سخني گفته ام و فكر مينكنم،‌ نكند وبلاگ بايد خيلي تخصصي و موضوعي باشد مگر من چه كاره هستم كه از سينما و موزيك و سياست و انسانيت و مدنيت و ... بنويسم؟

بعد خودم را دلداري ميدهم كه نه بابا اين وبلاگ در حقيقت وبنوشت است و مي توان در آن از هي چيزي كه دل تنگم ميخواهد بنويسم

وبلاگ ديگري دارم كه دوست دارم ناشناس بماند و از آن از زنان بيشتر و گاه گاه سياست روز بنويسم،‌ نميدانم دارم به نوشتن بخصوص در اين روزهاي سرد پاييز كه بيكارم عادت ميكنم

نكند اين عادت به تنبلي است؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تنها

باش

هميشه باش

براي ديگران

و

ميدانم كه هستي

هستي

هميشه تنها

و ديگران

هيچگاه برايت نبوده اند